minął czas. Dużo czasu. Świat się zmieniał, ludzie mijali. Myślałam że wraz z nimi zmieniłam się też ja. Ale w ferworze walki i życie straciłam siebie. Spoglądam na ostatnie 10 miesięcy i widzę tylko swoją głupotę. Myślałam że świat w swym pędzie jakimś cudem zgarnie mnie ze sobą, że zahaczę się o którąś z jego ścieżek i zaadaptuje ją dla siebie. Nie będę dłużej tylko cieniem na dworcach życia. I tak było, przez tych kilka miesięcy. Gdy wydawało mi się że mam przyjaciół, ludzi którzy nie pozwolą mi zostać w tyle, którzy mnie nie zostawią. Nadzieja zaślepia, pragnieniem akceptacji i zrozumienia, by potem jednym słowem, oddechem, spojrzeniem zniszczyć wszystko. Zawsze pojawi się ktoś, kto przywróci cie do rzeczywistego stanu rzeczy, nie pozwoli żyć złudzeniami.
Zmarnowałam tyle czasu.
a tak bardzo boję się samotności

W kalendarz zapukała jesień. Pełna złotych liści, purpurowej mgły i jaśminowej herbaty. Smacznego. Każdy kolejny dzień okazuje się być trudniejszy. Myślałam że czas pomoże mi ułożyć pewne sprawy, pewnym pozwoli odejść a jeszcze inne kategorycznie zamknie. Myślałam. Okazuje się jednak że jestem na to za słaba. Ciągle wracają widma i ludzie i rujnują to co z takim mozołem zbudowałam. Miasta z piasku i ludzie z kropel deszczu na szybie. Piękne marzenia o szczęściu, zaufaniu i spokoju. Bzdura. Nie pasuje do takiego życia, nie potrafie, boje sie. Poznaje ludzi. Trafiam na tych gorszych, ale i wyłuskuje spośród nich wartościowych i wartych przyjaźni. Żeby tylko znowu nie zniszczyć własnym strachem nowych znajomości. Przyjdzie zima, kochana zima. Ludzie pochowają się w swoich domach. I zostawią świat dla mnie. Zimny, biały i pusty, Mój, tylko mój.

Szukam Małego Księcia. Wypatruje go w twarzach mijanych ludzi wciąż nie znajdując nawet cienia jego uśmiechu. Zgubił się mój Mały Książę, zgubił swoje szare spojrzenie. Niebo mu je skradło. Zamknęło w okowach stalowych chmur i zachłannie chroni przede mną. Nie wypuści Cie już. Zbyt miły jest mu Twój trel, ten umęczony wątły głos. W oczach ludzi będę szukać radosnych iskier, z natłoku słów wydobędę Twoje frazy, w kakofonii myśli odnajdę Twoje wołanie.

I pójdę dalej. Nie wyrwę niebu jego marionetki. Nie rozedrę jego serca bólem milionów istnień. Zostawię Ciebie w jego objęciach, w czułych ramionach kochanka, i co wieczór będę wypatrywać w jego barwie szaro stalowych błysków Twoich oczu.



Tęsknię do zimy. Do wirujących płatków białego puchu oglądanych z dachu starej kamienicy. Do widoku bieli mieszającej się z ludzkim brudem i ginącej pod kołami rozpędzonych samochodów. Tęsknie do blasku świec, bijącego z okien. Rozlewającego się miodową poświatą w szarzejącym mroku. Do mojego świata. Świata dachów i latarni, bezdomnych kotów, gorącej czekolady i miękkiej, wirującej bieli. Tak długo jeszcze muszę czekać by móc znów ruszyć przed siebie i przez nikogo nie zatrzymywaną wyławiać spojrzeniem gwiazdy nad dachami miasta. Mojego miasta...

Przyszedł.
Powoli i miarowo wnikał w moje małe światy. Intruz, którego sama zaprosiłam. Intruz, którego sama stworzyłam i zachęciłam. Moja wina? Patrze jak coś się rozpada. Traci kształt, kontury, barwy. Zlewa się w bezbarwną papkę. Czym było? Uśmiechem dziecka zatopionego gdzieś głęboko? Wspomnieniem które już dawno powinno było odejść w zapomnienie? Gestem kogoś, kto zauważył moją obecność? czym? i dlaczego brak oznacza teraz niepokój i niepewność?
Ciągle pytania. Wielkie, krążące pytajniki. Większe, mniejsze, szare i czerwone. Zbliżające się jak groteskowe motyle, trzepocząc orientalnym zapachem odpowiedzi.
A intruz trwa i chyba nie zauważa bałaganu, natłoku myśli, kurzu uczuć i decyzji których zabrakło. Stoi i patrzy. Cierpliwie. Z dziwnym spokojem w oczach, spoglądających na pustkę trwania.
Jakie piekło widziałeś, Wędrowcze, że nie przeraża Cie miejsce przeze mnie nazwane domem?